Category: zaawansowane
Funkcje tablicowe #2
| 2012-03-25 | Posted by Marcin under funkcje, funkcje tablicowe, Polskie blogi IT, sterowanie arkuszem, zaawansowane |
|
W poprzednim wpisie pokazałam podstawy funkcji tablicowych. Dzisiaj pokażę ci bardziej zaawansowane zastosowanie.
Stworzyłem przykładową tabelę z kwartalnymi wynikami sprzedaży.
Utworzyłem też pomocnicze listy z produktami i kwartałami. Przydadzą się za chwilę.
Pokażę teraz, jak obliczyć sumę w zależności od wybranego produktu.
Stwórzmy najpierw listę w komórce B10 za pomocą sprawdzania poprawności. Na wstążce Dane wybierz przycisk Poprawność danych a następnie Poprawność danych … 
Otworzy się okno dialogowe. Wybierz w nim sprawdzenie poprawności z listy i zaznacz komórki z listą produktów.
W komórce B10 wybierz któryś produkt.
Do komórki obok wpiszemy funkcję tablicową obliczającą sumę sprzedaży dla wybranego produktu. Pamiętaj, żeby formułę zatwierdzić klawiszami Shift+Ctlr+Enter.
Operator * w tym wypadku nie jest mnożeniem wprost. Należy patrzeć na ten zapis jak na mnożenie dwóch macierzy, w tym jednej z warunkiem.
Upraszczając. Funkcja sprawdza kolejne pozycje z listy komórek B3:B6 i porównuje je z komórką B10. Dla spełnionego warunku, czyli dla wiersza, w którym znajduje się wartość z komórki B10 obliczana jest suma z zakresu C3:F6.
W komórce B11 stwórz sprawdzanie poprawności zawierającą listę kwartałów z zakresu J3:J6. Do komórki obok wpiszemy analogiczną formułę tablicową pozwalającą obliczać sprzedaż w wybranym kwartale.
Działa ona analogicznie do poprzedniej, z tym, że oblicza sumę dla kolumny spełniającej warunek.
W formule tablicowej może być klika warunków. Są one połączone ze sobą oraz z zakresem sumowania operatorem *.
W tym przykładzie, wybierana jest wartość na przecięciu wiersza (produktu) i kolumny (kwartału).
Warunek nie koniecznie musi dotyczyć nagłówków wierszy i kolumn. Możesz również dodawać warunki dla sumowanego zakresu.
Wpisana formuła sumuje jedynie wartości większe od podanego w warunku.
W ostatnim przykładzie wykorzystam funkcję MIN.K, podającą minimalną k-tą wartość w zakresie. Funkcja ma dwa argumenty: Tablica określający zakres danych oraz K określający zwracaną pozycje licząc od najmniejszej liczby.
Wpisana funkcja podaje sumę wszystkich elementów, które są mniejsze lub równe 4 najmniejszemu elementowi w zakresie.
W przykładach wykorzystywaliśmy funkcje SUMA, jako funkcję agregującą. Możesz oczywiście wykorzystać inne funkcje agregujące: ŚREDNIA, funkcje liczące odchylenia i jeszcze kilka innych.
Plik z przykładami, jest do pobrania tutaj.
Related Posts:
Funkcje tablicowe #1
| 2012-03-10 | Posted by Marcin under funkcje, funkcje tablicowe, Polskie blogi IT, sprytne, zaawansowane |
|
Excel poza standardowymi funkcjami posiada również „tajemnicze” funkcje tablicowe. Zacznijmy jednak od krótkiej definicji tablicy.
Tablica jest obszarem/zakresem, w którym znajdują się dane, przeważnie liczbowe. Tablica może być jednowymiarowa (w matematyce zwany wektorem) lub wielowymiarowa. W Excelu możliwe do zastosowania są jedynie tablice do dwóch wymiarów.
Prostym przykładem tablicy jest zamieszone poniżej zestawienie ceny i wielkości sprzedaży produktów.
Mając takie dane, aż chciałoby się obliczyć wartość sprzedaży. Podchodząc w sposób najprostszy, policzylibyśmy dla każdego produktu iloczyn ceny i wielkości sprzedaży. A następnie sumę wartości sprzedaży poszczególnych produktów.
Pełną sumę można obliczyć za pomocą jednej formuły.
Pierwszą rzeczą, jaka rzuca się w oczy jest objęcie całej funkcji klamrami. Jeżeli zobaczysz taką funkcję, od razu wiesz, że jest to funkcja tablicowa.
Druga sprawa, to mnożenie zakresów a nie pojedynczych komórek.
Tak zapisana funkcja mnoży pierwszy element z pierwszego zakresu z pierwszym elementem drugiego zakresu. Następnie to samo robi z drugim, trzecim i tak dalej. Następnie te iloczyny sumuje.
Funkcję tablicową nie zatwierdza się klawiszem Enter. Aby poprawnie ją zatwierdzić, musisz nacisnąć Ctrl+Shift+Enter.
W funkcjach tablicowych, tak jak i w zwykłych, można stosować nazwy. Stworzyłem dwie: Ceny obejmująca komórki C3:C6, oraz Sprzedaż – D3:D6.
Funkcja działa identycznie jak z wpisanymi zakresami.
Plik z przykładem możesz pobrać tutaj.
W kolejnym wpisie pokażę bardziej rozbudowane zastosowania funkcji tablicowych.
Related Posts:
Unikatowe wartości #2
| 2012-03-01 | Posted by Marcin under funkcje, Polskie blogi IT, sprytne, zaawansowane |
|
W poście Unikatowe wartości, pokazałem jak za pomocą tabeli przestawnej uzyskać unikatowe wartości z listy powtarzających się pozycji. Dzisiaj pokażę, jak zrobić to samo za pomocą funkcji.
Wykorzystam tą samą listę, co poprzednio.
Dodaj nową kolumnę przed listą nazwisk. Ponumerujemy w niej nowe nazwiska. Przy pierwszym nazwisku wstaw 1. Jako, że jest to pierwsze nowe nazwisko na liście, patrząc od góry.
Następnie wpisz poniższą formułę.
Funkcja LICZ.JEŻELI sprawdza ile razy występuje nazwisko na liście zaczynającej się od góry a kończącej się na poziomie sprawdzanego nazwiska. Musisz pamiętać, żeby zablokować znakami $, początek adresu, tak, aby przeciągając funkcje w dół, pozostał na swoim miejscu.
Funkcja JEŻELI, sprawdza, czy nazwisko występuje pierwszy raz, przyrównuje wynik LICZ.JEZELI do 1. Jeżeli nazwisko występuje po raz pierwszy, zwiększa wartość z poprzedniej komórki o 1 (co oznacza, że zostało znalezione nowe nazwisko).
W naszym przykładzie, unikatowych nazwisk jest 12.
W kolumnie obok wpisz poniższą formułę i przeciągnij ją do końca listy nazwisk.
Funkcja WYSZUKAJ.PIONOWO wyszukuje, w tabeli obok, nazwisko z kolejnym numerem. Różnica pomiędzy numerem aktualnego wiersza i wiersza nagłówka podaje numer nazwiska.
Funkcja JEŻELI sprawdza, czy różnica pomiędzy numerem aktualnego wiersza i numerem wiersza nagłówka większa od numeru w ostatnim wierszu. Jeżeli tak, to oznacza to, że nie ma więcej unikatowych nazwisk na liście i wpisywany jest ciąg pusty do komórki.
Plik z przykładem do ściągnięcia tutaj.
Related Posts:
Świetnie sformatowany wykres
| 2011-11-05 | Posted by Marcin under formatowanie, Polskie blogi IT, wykres, zaawansowane |
|
Mam nadzieję, że tytuł przykuł uwagę
Domyślne wykresy w Excelu są delikatnie mówiąc, niezbyt dobrze sformatowane. Zwłaszcza, jeżeli chodzi o niższe wersje, do 2003 włącznie. Zespół programistów MicroSoftu zajmujący się tą częścią programu nie bardzo nadążał zamianami w prezentacji danych. Wielu użytkowników nie chce albo nie umie nic z tym zrobić. W tym wpisie pokażę Ci jak zrobić coś z niczego.
Na rysunku A jest standardowa wersja wykresu słupkowego wykonana Excelu 2003. Szare tło męczy, niepotrzebna legenda zajmuje miejsce i słupki otoczone linią cofają nas do standardów z ubiegłego tysiąclecia.
Jeżeli chcesz poprawić, chociaż trochę, wygląd wykresu, to usuń legendę. Dla jednej serii danych, jest zbędna. Najprostszym sposobem, żeby usunąć legendę, jest jej zaznaczenia i naciśnięcie klawisza Del.
Usuń szare tło lub zmień na kolor biały. Analogicznie, jak w przypadku legendy, zaznacz tło wykresu i naciśnij klawisz Del. Od razu wykres jest czytelniejszy. Przykład nasz na rysunku B.
Ja zmieniam wykresy jeszcze bardziej. Jak klikniesz na słupek prawym przyciskiem myszy, otworzy się menu, z którego wybierz Formatuj serię danych.
Otworzy się okno, w którym wybierz zakładkę Opcje serii.
Suwakiem znajdującym się w części Szerokość przerwy regulujesz odstęp pomiędzy słupkami. 100% oznacza, że przerwa jest takiej samej szerokości jak słupek. Szerokość przerwy dobierz sobie według uznania. Ja zwykle ustawiam na wartość nie większą niż 100%.
Przejdź teraz na zakładkę Wypełnienie.
W górnej części wybierasz sposób wypełnienia słupka. Możesz wybrać brak wypełnienia, wypełnienie gradientowe lub wzorem. W tym wypadku wybieram wypełnienie pełne, czyli jednobarwne.
Poniżej możesz wybrać kolor słupka. Obok jest suwak umożliwiający zmianę przezroczystości. Dzięki niemu możesz rozjaśnić kolor lub też częściowo uwidocznić to, co jest pod spodem.
Przejdź do zakładki Kolor krawędzi. Tam wybierz Brak linii. Nie tylko moim zdaniem, brak linii otaczających słupki daje bardziej profesjonalny efekt.
Na końcu, kliknij prawym przyciskiem na słupek i z menu wybierz Dodaj etykiety danych.
Nad słupkami pojawią się wartości prezentowane przez wykres.
I tak stworzyliśmy wykres C, pokazywany na początku wpisu.
Zapraszam do eksperymentowania z innym od standardowego formatowaniem wykresów.
Related Posts:
Funkcja WYSZUKAJ.PIONOWO +
| 2011-10-16 | Posted by Marcin under funkcje, Polskie blogi IT, poprawność danych, sprytne, sterowanie arkuszem, zaawansowane |
|
Czasami zdarza się, że musimy wyszukać dane w tabeli, które są uzależnione od kilku parametrów. Na przykład daty, regionu, sprzedawcy i produktu. Funkcja WYSZUKAJ.PIONOWO potrafi to zrobić dla jednego parametru. Dzisiaj pokaże, jak pomimo wszystko zaprzęgną ją do bardziej skomplikowanych działań.
Znalazłem w sieci tabelę z danymi dotyczącą sprzedaży. Są tam pola z datą, imieniem sprzedawcy, regionem sprzedaży, produktem, wielkością sprzedaży, wartością sprzedaży, zyskiem ze sprzedaży.
Funkcja WYSZUKAJ.PIONOWO ma cztery parametry: Szukana Wartość, Tabela, Nr Indeksu Kolumny i Przeszukiwany Zakres. Szukana wartość jest wartością łączącą dwie tabele. Wyszukiwana jest w pierwszej kolumnie Tabeli. Nr indeksu kolumny określa, z której kolumny Tabeli pobierania jest wartość. Przeszukiwany zakres przyjmuje wartości PRAWDA lub FAŁSZ. Jeżeli pisana jest wartość FAŁSZ, to funkcja wyszuka wynik dla dokładnego dopasowania Szukanej wartości, jeżeli go nie znajdzie, to zwróci błąd #N/D. Jeżeli jest wybrana wartość PRAWDA, to funkcja najdzie pozycję najbardziej dopasowaną do Szukanej wartości.
Aby móc zastosować tą funkcję, trzeba mieć jedną szukaną wartość. Najprościej jest to zrobić, łącząc wszystkie pola z kolumn wyboru w jedną komórkę łącznikiem &.
Następnie dodałem drugi arkusz ze słownikami dla danych z kolumn Miesiąc, Sprzedawca, Region i Produkt.
Teraz stworzymy cztery nazwy zawierające zakresy słowników.
Zaznacz zakres słownika i naciśnij Menedżer nazw na wstążce Formuły.
W pole nazwy wpisz ‘Daty’.
Analogicznie zrób dla Sprzedawców – wpisz nazwę ‘Sprzedawcy’, dla Regionu – ‘Regiony’ i dla Produktu – ‘Produkty’.
W ostatnim arkuszu stworzymy mechanizm wybierania danych. Nagłówki są analogiczne jak w poprzednim arkuszu. Wyboru parametrów wejściowych dokonywać będziemy za pomocą listy stworzonej w sprawdzaniu poprawności danych. Naciśnij przycisk Poprawność danych na wstążce Dane.
W otwartym oknie z listy dozwolone wybierz ‘Lista’. Następnie w źródle wpisz po znaku ‘=’ nazwę ‘Daty’.
To samo zrób dla pozostałych trzech pól wyboru.
Następnie, stwórz z tych komórek, kod pozwalający wyszukać odpowiedni wiersz w arkuszu z danymi.
Mając te dane, możemy już przenosić za pomocą funkcji WYSZUKAJ.PIONOWO, dane z arkusza z danymi.
Przeciągnij funkcję na kolejne dwie komórki i zmień numer kolumny na 7 a następnie na 8.
Teraz zmieniając dane w czterech pierwszych komórkach, możesz sterować pozostałymi danymi.
Gotowy plik możesz pobrać tutaj.
Related Posts:
Formanty formularza
| 2011-10-09 | Posted by Marcin under lista, Polskie blogi IT, sprytne, sterowanie arkuszem, zaawansowane |
|
We wcześniejszych wpisach pokazywałem w jaki sposób można sterować zachowaniem arkusza. Oprócz opisanych przeze mnie elementów sterujących jest jeszcze kilka innych. Dzisiaj opiszę kolejne.
Przejdź do wstążki Deweloper i naciśnij przycisk Wstaw.
Na karcie jest sześć przycisków, które będą nas interesować.
Pasek przewijania
Opisywałem go już wcześniej. Aby umieścić pasek przewijania w arkuszu, wybierz jego przycisk a następnie narysuj kształt w arkuszu. Następnie najedź na niego i kliknij prawym przyciskiem i wybierz Formatuj formant. Otworzy się okno dialogowe.
Można w nim określić wartość startową paska, jego wartość minimalną i maksymalną oraz komórkę w której będzie podawana jego pozycja. Po wybraniu parametrów paska, przesuń go i zobacz jak zmienia się wartość w komórce docelowej.
Pole kombi
Pole kombi jest rozwijalną listą z możliwością jednokrotnego wyboru. Bardzo często występuje w programach, więc myślę, że jego zasada funkcjonowania jest Ci znana .
W oknie formatowania są dwa główne parametry. Zakres wejściowy, w którym określasz z jakiego zakresu komórek pobierana jest lista pozycji. Możesz podać bezpośrednie adresy lub też stworzyć Nazwę i przypisać do niej funkcje wybierającą zakres. Na przykład funkcję PRZESUNIĘCIE.
W efekcie końcowym, otrzymasz to.
Pole wyboru
Pole wyboru pozwala zaznaczać lub odznaczać opcje. Wynikiem jest wartość PRAWDA lub FAŁSZ w zależności od stanu pola wyboru.
Pierwszym parametrem jest stan początkowy pola wyboru. Drugim, jak zwykle, komórka, w której podawany jest stan.
Pokrętło
Pokrętło jest podobnym formantem jak pasek przewijania. Z założenia jednak ma służyć jako element zmieniający wartość w komórce.
Analogicznie jak w przypadku paska przewijania, pierwszy parametr określa wartość startową pokrętła. Jego wartość minimalną i maksymalną określają dwa kolejne parametry a ostatni – komórkę, w której będzie podawana jego pozycja.
Pole listy
Pole listy jest analogicznym formantem jak pole kombi. Jedyną różnicą jest wyświetlanie listy bez konieczności jej rozwijania.
Parametry są również analogiczne od pola kombi.
Przycisk opcji
Umieszczając klika tych formantów w arkuszu masz możliwość wybory jednej opcji z kilku. Po wybraniu innej, poprzednio zaznaczona, wyłączy się. Wynikiem działania tych formantów jest numer aktualnie zaznaczonej opcji.
Parametry są analogiczne jak w przypadku pola wyboru.
Plik z przykładami możesz pobrać tutaj.